recenzja

„Grobla” – recenzja książki

grobla recenzja ksiązki

Kryminały na polskim rynku wydawniczym mają się całkiem dobrze. Jak grzyby po deszczu wyrastają kolejne serie spod pióra osób, których nazwiska dobrze znamy: Mróz, Puzyńska, Małecki, Siembieda… W tym popularnym gąszczu (zostawmy ocenę, czy słusznie), ciężko zaistnieć nowym nazwiskom, a czytelnikom do nich dotrzeć.

Za autorem idzie obietnica

„Grobla” to nie pierwsza książka Pawła Jaszczuka, autor ma na swoim kącie ich już ponad dziesięć, w tym „Foresta Umbra”, za którego otrzymał Nagrodę Wielkiego Kalibru. Dzięki tej zapowiedzi można spodziewać się dobrej lektury na kilka wieczorów. Czy jego najnowsza książka spełnia położone w tym względzie oczekiwania?

W małym mieście sprawy mają się inaczej

Przenosimy się do niewielkiego miasta, do Olsztyna, w którym główny bohater Edward Moza prowadzi swoje biuro detektywistyczne. Od samego początku zatem można się domyśleć, że otrzyma jakąś nietypową do rozwiązania sprawę (podobny koncept można odnaleźć chociażby w ostatniej książce Ireny Małysy). To człowiek dojrzały, doświadczony, trochę zgorzkniały, z przetrąconym życiem osobistym, bo żona wraz z córką wyemigrowały, a więzi rodzinne rozpadły się szybciej niż początkowe deklaracje. Edward zostaje więc z wiernym czworonogiem, a jego życie wypełniają praca i problemy ze współpracownikami. Ci są dość osobliwi i można odnieść wrażenie, że wykorzystują możliwości swobodnej pracy, na ile się da.

Trudne relacje między bohaterami

Pozornie prosta sprawa odnalezienia ulicznego akordeonisty, zlecona przez jego nadopiekuńczą matkę, zaczyna się wiązać nie tylko z tajemniczym zniknięciem, ale także z poprzednim, nierozwiązanym tematem, który dręczy pracowników agencji – ze śmiercią dziewczyn, których ciała odnaleziono nad groblą. Do tego wszystkiego sprawy się komplikują, gdy jeden z pracowników MOZY nadużywa alkoholu i nigdy do końca nie wiadomo, czy można na niego liczyć, z kolei do Natalii – profilerki biura po ukończonej psychologii – docierają pogróżki (podobnie jak do córki Edwarda), a najmłodszy i obeznany z nowoczesnymi mediami pracownik Patryk przechodzi do konkurencji, do agencji IDA999. Firma ta pojawiła się nagle i próbuje teraz przejąć wszystkich pracowników MOZY. Właściciel i bohater „Grobli” ma szczere wątpliwości, kto jeszcze gra w jego drużynie. Co prawa IDA znika równie szybko, jak się pojawiła, a akordeonista się odnajduje, nie oznacza to jednak rozwiązania problemów. Temat tytułowej grobli ciągle powraca i wiąże się z pracownikami Edwarda bardziej, niż by przypuszczał.

Mnogość wątków

Wkrótce Moza jest świadkiem kolejnej śmierci (samobójstwo?), Natka, obawiając się pogróżek, przechodzi do pracy w prokuraturze, a Patryk – wystawiony przez nową agencję – próbuje wrócić do starego miejsca pracy. Kto tu gra fair? Za co karę poniósł Adam? Czy Edwarda próbuje zniszczyć konkurencja, czy daje się wykorzystywać swoim pracownikom i Święcajowi, dziennikarzowi, który nagle pojawia się w połowie książki?

Pytania się mnożą, a czytelnik wraz z Edwardem zastanawia się nad każdą możliwą opcją. Niepewność podsyca jeszcze jedno – wszystkie wydarzenia opisane są w narracji pierwszoosobowej, a to oznacza, że nasza wiedza jest ograniczona do domysłów i wielu interpretacji Mozy. Należy przyznać, że to nietypowe rozwiązanie, bo zdecydowana większość powieści kryminalnych pisana jest w tradycyjnej narracji trzecioosobowej, więc nasza wiedza o świecie wydarzeń – przeszłości i teraźniejszości – może być budowana znacznie swobodniej, a elementy układanki szybciej wskakują na swoje miejsce.

W tej recenzji książki zaleca się cierpliwość

Powieść „Grobla” to ciekawy przypadek powieści kryminalnej, której trzeba dać nieco więcej cierpliwości i nie porzucać po kilku stronach nawet, jeśli fabuła nie rozkręca się od razu. Otrzymujemy za to intrygę, w której wątki przeplatają się w czasem niekonwencjonalny sposób i można odnieść wrażenie, że zbytnio fragmentaryzują powieść. Edward może nas denerwować swoją spolegliwością i ilością zjedzonych kopytek. Ale jeśli główny bohater budzi w nas emocje, to może warto dać mu szansę…

Pozostałe moje recenzje znajdziesz tutaj.

Współpraca z portalem Sztukater.

Rekomendowane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *